Korzystając ze strony internetowej teatrrozbark.pl są Państwo jej użytkownikami. Spełniając prawny obowiązek zgodnie z art. 13 ust. 1 i ust. 2 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych UE 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. informuję, że:

  • 1) Administratorem Danych Osobowych jest Bytomski Teatr Tańca i Ruchu ROZBARK, ul. Kilara 29, 41-902 Bytom, reprezentowany przez Adriana Lipińskiego - Dyrektora.
  • 2) Wyznaczyliśmy inspektora ochrony danych, z którym można skontaktować się poprzez e-mail: iod@teatrrozbark.pl w każdej sprawie dotyczącej przetwarzania Pani/Pana danych osobowych.
  • 3) Pani/Pana dane osobowe przetwarzane będą w celu prowadzenia działalności statutowej Bytomskiego Teatru Tańca i Ruchu ROZBARK, poprzez stronę internetową na podstawie art. 6 ust 1 pkt. a. RODO.
  • 4) Dane osobowe Pani/Pana będą przetwarzane na czas trwania działalności statutowej Bytomskiego Teatru Tańca i Ruchu ROZBARK, w Bytomiu.
  • 5) Posiada Pani/Pan prawo dostępu do wszystkich przekazanych i przetwarzanych danych osobowych dziecka oraz prawo ich sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, prawo do przenoszenia danych, prawo wniesienia sprzeciwu, prawo do cofnięcia zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, które wyrażono na podstawie zgody przed jej cofnięciem.
  • 6) Przysługuje Pani/ Panu także prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego zajmującego się ochroną danych osobowych, gdy uzna Pani/Pan, że przetwarzanie danych osobowych przez Bytomski Teatr Tańca i Ruchu ROZBARK, narusza przepisy Rozporządzenia.
  • 7) Korzystanie ze strony internetowej jest czynnością dobrowolną.

April 31

Direction, choreography, concept:
Helena Ganjalyan

„If only I were a being that shows itself, appears and not only a series of images created by others”.
Rodrigo Garcia

”april 31” – a day suspended between “today” and “tomorrow”, between truth and lie, the present and absent . Between a life that is lived and life, which is dead  – empty, deprived of sense. A day that does not exist. Or maybe a day that is repeated for eternity until I change something, until “something” happens ?
Gradually, we go along with the performers into the memory paths of their protagonists. We go deep inside human existence, searching in its roots for a state of absolute freedom and conformance of what is shown outside with that which is inside – a harmony which has been displaced.

Voices of the press:
”(...) The choreography proposed by Helena Ganjalyan is based on contrasts. On the one hand it is composed of movements and gestures of the actors, which are mechanical and devoid of emotional expression (which send back to selected everyday life activities) – their presentations are formed into certain cycles, which emphasize routine and lack of involvement (the actors’ faces are unchanged for the whole time). On the other hand there are moments of suspension here – scenes of a standstill , in which sudden and automatic gestures cease, the indifference of the look is replaced by a sudden need for closeness. The drama of this story’s protagonists consists in the fact that they do not really know how to deal with each other when they finally free their bodies from the need to represent someone/something. (…).”.
A day that does not exist, Magdalena Figzał, 6th May, 2016, www.teatralny.pl